روز عشق، سپندار مذگان نه ولنتاين

روز 14 فوریه (Valentine) در تقويم جديد ايراني دقيقا معادل است با روز 29 بهمن كه «سپندار مذگان» يا «اسفندار مذگان» نام داشته است. فلسفه بزرگداشتن اين روز به عنوان روز عشق به اين صورت بوده است كه در ايران باستان هر ماه را سي روز حساب مي‌كردند و علاوه بر اين‌كه ماه‌ها اسم داشتند، هر يك از روزهاي ماه نيز يك نام داشتند. به عنوان مثال روز اول روز اهورا فردا، روز دوم روز بهمن (سلامت، انديشه) كه نخستين صفت خداوند است، روز سوم ارديبهشت يعني بهترين راستي و پاكي كه باز هم از صفات خداوند است، روز چهارم شهريور يعني شاهي و فرمانروايي آرماني كه خاص خداوند است و روز پنجم سپندار مذ بوده است. سپندار مذ لقب ملي زمين است يعني گستراننده، مقدس و فروتن. زمين نماد عشق است چون با فروتني، تواضع و گذشت به همه عشق مي‌ورزد. زشت و زيبا را به يك چشم مي‌نگرد و همه را چون مادري در دامان پر مهر خود امان مي‌دهد. به همين دليل در فرهنگ باستان، اسپندار مذگان را به عنوان نماد عشق مي‌پنداشتند. در هر ماه يك بار نام روز و ماه يكي مي‌شده است و در همان روز كه نامش با نام ماه مقارن مي‌شد جشني ترتيب مي‌دادند متناسب با نام آن روز و ماه، مثلا شانزدهمين روز هر ماه، مهر نام داشت كه در ماه مهر، مهرگان لقب مي‌گرفت. همين طور روز پنجم هر ماه سپندارمذ يا اسفندار مذ نام داشت. سپندار مذگان جشن زمين گراميداشت عشق است كه هر دو در كنار هم معنا پيدا مي‌كنند. در اين روز زنان به شوهران خود با محبت هديه مي‌دادند. مردان نيز زنان و دختران را بر تخت شاهي نشانده به آنها هديه داده و از آنها اطاعت مي‌كردند. ملت ايران از جمله ملت‌هايي است كه زندگي‌اش با جشن و شادماني پيوند فراواني داشته است، به مناسبت‌هاي گوناگون جشن مي‌گرفتند و با سرور و شادماني، روزگار مي‌گذرانده‌اند. اين جشن‌ها، نشان‌دهنده فرهنگ، نحوه زندگي خلق و خو، فلسفه حيات و كلا جهان‌بيني ايرانيان باستان است. جالب است که از آن زمان تا کنون هنوز این فرهنگ در بین مردم ایران حفظ شده اما نکته تاسف انگیز این است که این روز به غلط و به تقلید از فرهنگ غرب به بیست و پنجم بهمن تغییر پیدا کرده است. ماجراي جدي گرفتن ولنتاين در ايران از چند سال قبل به‌تدريج رواج يافت و بدينترتيب كه روز ‪۲۵بهمن بازار هديه به‌شيوه غربي‌ها گرم مي‌شود. مدير كل طرح و مهندسي شركت ارتباطات سيار(همراه اول)در اين رابطه به ایرنا می گوید: ۲۵بهمن امسال ‪ ۸۰ميليون پيامك ارسال شد.   "فلاح اصغري" مي‌افزايد: اين در حالي است كه ميانگين روزانه ارسال پيامك در كشور55 تا 60 میلیون است. ‪ وي در ادامه به پيامك‌هاي ارسالي روز ‪ ۲۵بهمن سال گذشته اشاره كرده و تعداد آن‌ها را ‪ ۴۵ميليون پيامك عنوان مي‌كند. ارسال اين پيامك‌ها نشان از واقعيتي است. انگار ايراني جماعت از خاطر برده كه خود اوج مهر، دوستي و عشق است و نيازي به عاريه گرفتن نمادهاي فرنگي و كاذب عشق‌هاي.گذرا ندارد.    همه اينها را گفتيم كه بگوييم اطلاع داشتن از فرهنگ ساير ملل و تسليم شدن در برابر فرهنگ و آداب و رسوم ديگران دو مقوله كاملا جداست، فرهنگ‌هايي كه نه در خاك ما ريشه دارند نه در فرهنگ و تاريخ ما. مريم شيرازي  ۲۹‬بهمن روز "سپندارمذگان" ايرانيان است

منبع خبر:خانواده سبز

ممنون از الهه عزیز برای ارسال عکس ها

ممنون از ریمای عزیز برای فرستادن عکس ها

 با سلام

دوستای گلم ببخشید که من روز وانتاین رو تبریک نگفتم

چون هیچ ربطی به ایرانی ها نداره

اما روز سپندار مذگان رو به تک تک شما عزیزان تبریک میگم

طبق معمول

دو ایمیل در قسمت توضیحات وبلاگ تنها ایمیل های اقای پورسرخ هست

برای ارتباط با ایشون از این دو ایمیل استفاده کنید

در صورتی که پاسخی داشته باشند ایمیل خواهند زد

در ضمن به شایعات و حتی تیتر مجلات اصلا اعتنا نکنید

ممنون

-----------------------------------

وقتی به شروع و چگونگی وقوعش فکر می کنم، بنظرم همه چیز گیج و پیچیده می آید! اما ظاهرا این گیجی چندان هم عجیب ودور از انتظار نیست،چون عبارت  "ضربه فرهنگی" را چنین تعریف کرده اند: "تغییراتی در فرهنگ که موجب به وجود آمدن گیجی، سردرگمی و هیجان می شود."

این ضربه چنان نرم و آهسته بر پیکر ملت ما فرود آمد که جز گیجی و بی هویتی پی آمد آن چیزی نفهمیدیم!

شاید افراد زیادی را ببینید که کلمات Hi و Hello را با لهجه غلیظ Americanاش تلفظ می کنند. اما تعداد افرادی که از واژه درود استفاده می کنند، بسیار نادر است!

همینطور کلمه Thanks بیش از سپاسگزارم و Good bye بسیار راحت تر از ?بدرود? در دهان ها می چرخد. ما حتی به این هم بسنده نکرده ایم!

این روزها مردم برگزاری جشن ها و مناسبت های خارجی را نشانه تجدد، تمدن و تفاخر می دانند.

سفره هفت سین نمی چینند، اما در آراستن درخت کریسمس اهتمام می ورزند!

جشن شب یلدا که به بهانه بلند شدن روز، برای شکرگزاری از برکات و نعمات خداوندی برگزار می شده است را نمی شناسند، اما همراه و همزمان با بیگانگان روز شکرگزاری برپا می کنند!

همه چیز را در مورد Valentine و فلسفه نامگذاریش می دانند، اما حتی اسم "سپندار مذگان" به گوششان نخورده است.

چند سالی ست حوالی26 بهمن ماه (14 فوریه) که می شود هیاهو و هیجان را در خیابان ها می بینیم. مغازه های اجناس کادوئی لوکس و فانتزی غلغله می شود. همه جا اسم Valentine به گوش می خورد. از هر بچه مدرسه ای که در مورد والنتاین سوال کنی می داند که "در قرن سوم میلادی که مطابق می شود با اوایل امپراطوری ساسانی در ایران، در روم باستان فرمانروایی بوده است بنام کلودیوس دوم. کلودیوس عقاید عجیبی داشته است از جمله اینکه سربازی خوب خواهد جنگید که مجرد باشد. از این رو ازدواج را برای سربازان امپراطوری روم قدغن می کند.کلودیوس به قدری بی رحم وفرمانش به اندازه ای قاطع بود که هیچ کس جرات کمک به ازدواج سربازان را نداشت.اما کشیشی به نام والنتیوس(والنتاین)،مخفیانه عقد سربازان رومی را با دختران محبوبشان جاری می کرد.کلودیوس دوم از این جریان خبردار می شود و دستور می دهد که والنتاین را به زندان بیندازند. والنتاین در زندان عاشق دختر زندانبان می شود .سرانجام کشیش به جرم جاری کردن عقد عشاق،با قلبی عاشق اعدام می شود...بنابراین او را به عنوان فدایی وشهید راه عشق می دانند و از آن زمان نهاد و سمبلی می شود برای عشق!"

اما کمتر کسی است که بداند در ایران باستان، نه چون رومیان از سه قرن پس از میلاد، که از بیست قرن پیش از میلاد، روزی موسوم به روز عشق بوده است!

 جالب است بدانید که این روز در تقویم جدید ایرانی دقیقا مصادف است با 29 بهمن، یعنی تنها 3 روز پس از والنتاین فرنگی! این روز "سپندار مذگان" یا "اسفندار مذگان" نام داشته است. فلسفه بزرگداشتن این روز به عنوان "روز عشق" به این صورت بوده است که در ایران باستان هر ماه را سی روز حساب می کردند و علاوه بر اینکه ماه ها اسم داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند. بعنوان مثال روز اول "روز اهورا مزدا"، روز دوم، روز بهمن ( سلامت، اندیشه) که نخستین صفت خداوند است، روز سوم اردیبهشت یعنی "بهترین راستی و پاکی" که باز از صفات خداوند است، روز چهارم شهریور یعنی "شاهی و فرمانروایی آرمانی" که خاص خداوند است و روز پنجم "سپندار مذ" بوده است. سپندار مذ لقب ملی زمین است. یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق می ورزد. زشت و زیبا را به یک چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می دهد. به همین دلیل در فرهنگ باستان اسپندار مذگان را بعنوان نماد عشق می پنداشتند. در هر ماه، یک بار، نام روز و ماه یکی می شده است که در همان روز که نامش با نام ماه مقارن می شد، جشنی ترتیب می دادند متناسب با نام آن روز و ماه. مثلا شانزدهمین روز هر ماه مهر نام داشت و که در ماه مهر، "مهرگان" لقب می گرفت. همین طور روز پنجم هر ماه سپندار مذ یا اسفندار مذ نام داشت که در ماه دوازدهم سال که آن هم اسفندار مذ نام داشت، جشنی با همین عنوان می گرفتند.

سپندار مذگان جشن زمین و گرامی داشت عشق است که هر دو در کنار هم معنا پیدا می کردند. در این روز زنان به شوهران خود با محبت  هدیه می دادند. مردان نیز زنان و دختران را بر تخت شاهی نشانده، به آنها هدیه داده و از آنها اطاعت می کردند.

ملت ایران از جمله ملت هایی است که زندگی اش با جشن و شادمانی پیوند فراوانی داشته است، به مناسبت های گوناگون جشن می گرفتند و با سرور و شادمانی روزگار می گذرانده اند. این جشن ها نشان دهنده فرهنگ، نحوه زندگی، خلق و خوی، فلسفه حیات و کلا جهان بینی ایرانیان باستان است. از آنجایی که ما با فرهنگ باستانی خود ناآشناییم شکوه و زیبایی این فرهنگ با ما بیگانه شده است. نقطه مقابل ملت ما آمریکاییها هستند که به خود جهان بینی دچار می باشند. آنها دنیا را تنها از دیدگاه و زاویه خاص خود نگاه می کنند. مردمانی که چنین دیدگاهی دارند، متوجه نمی شوند که ملت های دیگر شیوه های زندگی و فرهنگ های متفاوتی دارند. آمریکاییها بشدت قوم پرستند و خود را محور جهان می دانند. آنها بر این باورند که عادات، رسوم و ارزش های فرهنگی شان برتر از سایرین است. این موضوع در بررسی عملکرد آنان بخوبی مشهود است. بعنوان مثال در حالی که این روزها مردم کشورهای مختلف جهان معمولا به سه، چهار زبان مسلط می باشند، آمریکاییها تقریبا تنها به یک زبان حرف می زنند. همچنین مصرانه در پی اشاعه دادن جشن ها و سنت های خاص فرهنگ خود هستند.

 برای اینکه ملتی در تفکر عقیم شود، باید هویت فرهنگی تاریخی را از او گرفت. فرهنگ مهم ترین عامل در حیات، رشد، بالندگی یا نابودی ملت ها است. هویت هر ملتی در تاریخ آن ملت نهاده شده است. اقوامی که در تاریخ از جایگاه شامخی برخوردارند، کسانی هستند که توانسته اند به شیوه مؤثرتری خود، فرهنگ و اسطوره های باستانی خود را معرفی کنند و حیات خود را تا ارتفاع یک افسانه بالا برند. آنچه برای معاصرین و آیندگان حائز اهمیت است، عدد افراد یک ملت و تعداد سربازانی که در جنگ کشته شده اند نیست؛ بلکه ارزشی است که آن ملت در زرادخانه فرهنگی بشریت دارد.

شاید هنوز دیر نشده باشد که روز عشق را از 26 بهمن Valentineبه 29 بهمن (سپندار مذگان ایرانیان باستان) منتقل کنیم.

لینک مطلب

ساعت شني بايد كامل پخش مي‌شد   تلويزيون- احسان ناظم بكايي: سريال «ساعت شني» بحث‌انگيزترين سريال اين چند وقت تلويزيون بود كه به‌خاطر پرداختن متفاوت‌اش به معضلات جامعه، صداي خيلي‌ها را درآورد و با تعديل فراوان تمام شد و سؤالات زيادي برايمان ايجاد كرد. ما اين سؤالات و انتقادهايي كه مخالفان اين سريال مطرح مي‌كردند – و لزوما ديدگاه مجله نيست - را با احمد رفيع‌زاده- نويسنده سريال- به‌صورت مكتوب در ميان گذاشتيم و او هم سرفرصت به سؤالات‌مان به‌طور مكتوب پاسخ داد. چند سؤال هم راجع به سريال «پريدخت»  از او پرسيديم. نويسنده اين سريال هم او بوده كه البته اصلا در حد و اندازه‌هاي ساعت شني نبود.  آخرين قسمت هم مثل بقیه سريال دچار تغيير شد؟ پايان قصه عوض شد؟ فقط مي‌توانم بگويم كه كاش كمي تحمل مي‌كردند. كاش روشنايي‌ها  نيز به چشمشان مي‌آمد. كاش فشارها كم مي‌شد و مسئولين تلويزيون با خيالي آسوده‌تر سريال را نشان مي‌دادند. ساعت شني بهتر از اين مي‌توانست تاثيري كه از آن انتظار مي‌رفت را بر جاي بگذارد. از اين پايان نسبت به پايان اصلي سريال راضي هستيد؟ در پايان فيلمنامه و سريال، به‌دنياآمدن بچه در شكم مهشيد، با سرنوشت شخصيت‌هاي فرعي‌تر سريال گره مي‌خورد؛ شخصيت‌‌هايي چون عمه ملوك و مينا و خسروخان. به عبارتي تمام شخصيت‌هاي تاثيرگذار سريال مانند مهشيد سفري را آغاز كرده بودند كه مي‌بايست به سرانجام مي‌رسيد.  بااين‌حال، هركدام از اين سفرها شكل خودش را داشت و دست آخر اگر فرايند زايش در نزد مهشيد بيشتر به شكلي عيني تاكيد داشت، نزد شخصيت‌هاي ديگر به شكلي ديگر نمود پيدا مي‌كرد. با اين حال، پايان سريال تاكيد بر به‌دنياآمدن آن بچه و آرزوهاي مهشيد داشت. او بچه ماهرخ را به دنيا آورده بود و نگران آينده او بود و رؤياي سرخوشانه آخر فيلم از ختم‌به‌خيرشدن عاقبت اطرافيان او، همان‌قدر كه بر ناكامي آرزوهاي او تاكيد مي‌كرد، تداعي آرزومندي دنيايي بود كه مهشيد براي كودك ماهرخ آرزو مي‌كرد. آن اتفاقي که قبل از پخش فکر مي‌کرديد با نمایش ساعت شني بيفتد، همان اتفاق افتاد يا کمتر يا بيشتر از حد انتظارتان بود؟ از همان ابتدا به تاثيرگذاري قصه و سريال واقف بوديم و فقط حواشي و فشارهاي مربوط به پخش كار- آن‌ هم به اين مقدار- برايمان غيرمنتظره بود. در برابر اين حرف مخالفان ساعت شني كه مي‌گويند اين سريال مبتذل بوده، چه دفاعي داريد؟ نمي‌دانم... وقتي سريالي كه با هدفي دردمندانه و با سختي و بدون ريخت و پاش ساخته شده، اين‌گونه مبتذل ناميده مي‌شود، حتما قرار است قصه‌هاي بي‌بو و خاصيت و از سر شكم‌سيري، آثار فاخر ما محسوب شوند! از بين واکنش مسئولان مختلف (چه مثبت و چه منفي) کدام‌يک برايتان جالب‌تر بود؟ واكنش آقاي ضرغامي كه با وجود فشار و تعديلاتي كه روي سريال انجام شد، تا آخر پشت پخش سريال ايستادند برايم دلپذير بود. حتي شنيدم كه در بعضي موارد خودشان به قصه نقد داشتند و با اين حال نمي‌خواستند مانند خيلي‌ها چشم به روشنايي‌ها و وجوه مثبت محتوايي كار ببندند.  از طرفي وا اسفا و مرثيه خواني بعضي افراد مسئول و غيرمسئول كه هر تهمتي دلشان خواست به سازندگان سريال نسبت دادند نيز برايم جالب بود؛ گفتند ابتذال و سياه نمايي و نگفتند صراحت در بيان. موضوع جامعه بود و هدف، پردازش معضل‌ها و نمايش تهديدهاي جامعه به شكل تهديد بود، نه چيزي بي‌رمق و خوشايند كه به جاي تلخي و شفابخشي و تاثيرگذاري، بيشتر به مسكني دروغين شبيه باشد. آنچه سياه نمايي خوانده شد تاكيد قصه و سريال بر نمايش واقعي تهديدها بود، نه نمايش پاكيزه‌اي از بزه كه به جاي دافعه، مخاطب را ترغيب كند. در ساعت شني مخاطب با اثري هشداردهنده روبه‌رو بود كه تهديد را تهديد نشان داده بود و اين با اهداف تعريف شده سريال براي اثربخشي، بيشتر جور بود.  خانواده‌ها با اين موضوعات در ارتباطند و صفحه حوادث روزنامه‌ها و خبرهايي كه از سطح جامعه در رسانه‌ها مطرح مي‌شود، همه مؤيد همين موضوع‌اند. در ساعت شني فقط شيوه طرح مسائل و معضلات تغيير كرده و مخاطب اين بار در روند يك سريال با آن روبه‌رو شده و شايد همين بعضي‌ها را كمي غافلگير كرده.  طرح اين‌گونه مسائل و معضلات فردي و اجتماعي، هم هشدار است و هم فرهنگ‌سازي و اين مهم وقتي محقق مي‌شود كه اين تهديدها با وجود تلخي موجود در آن نشان داده شود. با اين حال، نمايش اين تهديدها در كنار پرداختن به نقاط اطمينان‌بخش و قابل اتكا، بيشتر معناي خود را پيدا مي‌كرد كه متاسفانه اين مهم از منظر منتقدان محتوايي قصه و سريال دور مانده بود؛ شايد به خاطر همين نيز مسئله رحم جايگزين و گويش و لحن و زبان بعضي شخصيت‌ها كه برخاسته از جامعه بودند، اين‌گونه مورد هدف قرار گرفته شد. فکر نمي‌کنيد پخش يک شب در ميان سريال در ميزان بالاي اين حساسيت مؤثر بود؟ پخش هفتگي براي سالم‌ماندن ساعت شني بهتر نبود؟ مطمئنا از حساسيت‌ها و ضرب قصه و سريال مي‌كاست و معتقدم اين، مانع ديده‌شدن سريال هم نمي‌شد و شايد مخاطب را با تعقل بيشتري به پاي گيرنده‌ها فرامي‌خواند. اصلا وقتي داشتيد فيلمنامه را مي‌نوشتيد با چه جراتي اين همه خط قرمز را در يک کار تلويزيوني آورديد؟ در اينجا بحث جرات و جسارت مطرح نيست؛ مسئله رابطه انسان با جامعه بود كه مخاطب قبل از پرداخت من نويسنده و بهراميان فيلمساز، آن را درك كرده بود و تو نمي‌توانستي به او دروغ بگويي. قصه از ميان جامعه‌اي برآمده بود كه مخاطب در آن زندگي مي‌كرد و فقط كافي بود واقعيت را در برابر ديدگان او بگذاري. هر چقدر هم بخواهيم به آن برچسب خط قرمز و سياه‌نمايي و چه و چه و چه بزنيم، اين واقعيت، وجود داشت و دارد. گذاشتن اين همه ناهنجاري  در يک سريال ،کار درستي بود؟ فکر نمي‌کنيد اگر تعداد اين معضلات کمتر بود، ساعت شني متحمل اين همه فشار نمي‌شد؟ تا وقتي كه خواسته و ناخواسته به روشنايي‌هاي قصه بي‌توجهي مي‌كرديم، اين ناهنجاري‌ها به هر تعداد كه منظور شماست، باز فشارها را در پي داشت. هيچ‌كس نخواست به نقاط اطمينان بخش قصه اشاره كند. مهم‌ترين نقاط اطمينان بخش قصه، تاكيد بر وجوه مادرانه شخصيت‌هاي متعدد قصه بود. در واقع، از روزي كه قصه طراحي مي‌شد، هدف نهايي مشخص بود؛ معضلات زنان و كودكان در خانواده و جامعه.  اين در حالي بود كه همگي در يك مورد نقطه نظر واحدي داشتيم و آن پردازش معضلات و ارتباط آن با بحران مادري بود. بايد به زناني فكر مي‌كرديم كه به طريقي از مادران خود(مهتاب) و چه بسا از مادري‌كردن فرار مي‌كردند (مينا) يا اينكه تمام سعي‌شان مصروف اثبات مادري خود بود (ماهرخ). درواقع، تيم به اين نتيجه رسيده بود كه بيشتر معضلات مربوط به زنان با سركوب‌شدن احساس مادرانه در آنان مرتبط است.  بنابراين تصميم گرفته شد كه به اين خلأ اساسي در نزد زنان توجه ويژه شود و با بازيابي اين وجوه مادرانه در نزد قهرمانان قصه، به سرانجام مطلوب برسيم. در حقيقت، همين باور سبب شد علاوه بر قصه‌هاي فرعي مرتبط با معضلات زنان، قصه اصلي سريال (پرداختن به موضوع رحم جايگزين) نيز به اين خلأ به شكل آشكار اشاره داشته باشد.  آنچه اهميت داشت، خارج از جنبه‌هاي نفي و اثباتي اين موضوع بود؛ قرار نبود با قيد پرداختن به معضلات در هر سطح و طبقه‌اي، از يك راه‌حل دفاع كند بلكه قصه خود را ملزم مي‌دانست تنها از قيد وجوه مادرانه دفاع كند. اين‌گونه بود كه سريال برمبناي خلأ وجوه مادرانه شكل گرفت. اين حرف‌ها درست، ولي چرا يک خانواده نرمال در سريال وجود ندارد؟ بستگي دارد خانواده نرمال را چطور معنا كنيم. تمام خانواده‌ها اگر نه هميشه، در مقاطعي از زندگي‌شان با يك تصميم‌گيري نادرست دستخوش فراز و نشيب مي‌شوند. زهره خانم نماينده همين افراد است و مشكل ندارد و بيشتر مشكل‌گشاست و خودخواسته در خانه‌اش را به روي افراد مشكل‌دار گشوده نگه داشته. اصلا چرا يك شخصيت بدون مشكل نداريم؟ چرا نداريم؟... خيلي از شخصيت‌هاي ما گرفتار وضعيتي هستند كه ديگران به‌وجود آورده‌اند و قرار نيست خود منشأ مشكل باشند. كجاي قصه زهره‌خانم به اين وضعيت عمومي دامن مي‌زند؟ كجاي كار اميرعلي اين وضعيت را پيچيده‌تر مي‌كند و مگر رفتار و منش او تنها مبتني بر هشداردادن به ديگران نيست؟ يا حتي حامد و مش‌دريا غير از كمك به ديگران، كي به اين وضعيت بغرنج دامن مي‌زنند؟ من مشكل را در كسي مي‌بينم كه بخواهد بر اين گره كور تراژدي وضعيت، گره‌اي ديگر بزند. لحن بعضي ديالوگ‌های سریال چطور؟ بي پروا نبود؟ نمي‌شد آن ديالوگ‌ها را كمي تلطيف كرد؟ بستر قصه، جامعه بود و خانواده معضل‌خيز. وقتي بزه موضوعيت پيدا مي‌كند، بايد آن را در رابطه با فرد و خانواده و جامعه تعريف كنيم و زبان فرد هم در چهارچوب همين خانواده و جامعه و فرهنگ و بستر معضل تعريف مي‌شود. مشكل منتقدان بر سر زبان شخصيت‌هاي برخاسته از جامعه بود و خودشان بهتر مي‌دانستند كه زبان افرادي از اين دست در جامعه، رك و صريح و گزنده است؛ زباني گستاخانه و بي‌پرده كه قرار نيست يكي به نعل بكوبد و يكي به ميخ. شخصيت‌هاي برآمده از اين جامعه مانند مينا و فتحي و قناري نمي‌توانند زباني پاكيزه، دو پهلو و كنايه‌آميز مانند آنچه خسروخان بر زبان جاري مي‌كند، داشته باشند؛ همان‌طور كه زبان پدر ماهرخ با پدر مهشيد متفاوت است و زبان مينا نيز با مهشيد و ماهرخ. قصه و روايت و در نهايت، اثر، وفادار به اين زبان بود؛ چرا كه وقتي ظاهر شخصيت‌هاي فيلمنامه به سبب محدوديت نمايش شبيه هم است، بايستي با دنياها و موقعيت‌ها و رفتارها و زبانشان از هم تميز داده شوند.  شخصيت‌هاي متن و صاحبان نقش به قدر كافي خلع سلاح هستند و به هم شبيه؛ نبايد  دست‌وبال آنها را مي‌بستيم كه زيان پاكيزه حرف‌زدن زني سركش و نااهل چون مينا، خطرش بيش از بيان واژه‌هاي محدود و گستاخانه توسط اوست؛ زباني كه با وجود مخاطبان پرشمار سريال، هيچ واژه و تكيه‌كلامي را به جامعه عرضه نكرد و ميان مردم آن را رواج نداد چرا كه واژه‌ها و لحن و زبان از خود جامعه به درون قصه راه يافته بود و امانتي بود كه بايد پس داده مي‌شد. حالا که بازخوردها را ديديد، اگر بخواهيد دوباره ساعت شني را بنويسيد، همين‌طور مي‌نويسيد؟ سعي مي‌كردم بهراميان و تهيه‌كننده را مجاب كنم كه از قيدش بگذرند. فكر مي‌كنيد ساعت شني مي‌توانست به طور كامل پخش شود؟ نه اينكه مي‌توانست كامل پخش شود بلكه بايد كامل پخش مي‌شد. از كي تا حالا حذف و تعديل، منطق محسوب مي‌شود؟ اگر به اين روند اعتقاد داشتيم، من و شما نبايد هيچ‌وقت قلم دست مي‌گرفتيم. از حمايت تلويزيون، چقدر راضي هستيد؟ راضي هستم و اميدوارم اين وسعت ديد مسئولان تلويزيون در سطح كلان مديريت فرهنگي كشور عموميت پيدا كند، نه اينكه اين فشارها كاري كنند كه از وسعت همين نگاه حمايتي هم كم شود. وسط‌هاي پخش سريال نمي‌‌ترسيديد سريال توقيف شود و ديگر پخش نشود؟ بعضي وقت‌ها فكر مي‌كردم كه اگر جلوي پخش را بگيرند، بهتر از اين‌گونه پخش‌شدن است.  با اين تجربه، باز هم سراغ نوشتن فيلمنامه اجتماعي( مثل ساعت شني) خواهيد رفت؟ اين موضوع تنها به من بستگي ندارد؛ به‌خصوص در تلويزيون به خواست جمعي يك عده برمي‌گردد؛ به مدير و تهيه‌كننده و كارگردان. با اين حال در سينما اين اراده فردي وجود دارد. در سينما كاري به اراده جمعي ندارم و هرگاه نيازي احساس كنم سري به خيابان‌ها و كوچه‌پس‌كوچه‌هاي شهر خواهم زد.

نظرسنجی

با وارد شدن در لینک بالا در نظرسنجی شرکت کنید

در ضن اگر مایل هستید تا وفا و تکرار ساعت شنی پخش بشه همگی

همکاری کنید و با ۱۶۲ تماس بگیرید تا ترتیب اثری بدند

با تشکر از الهام عزیز

عکس از سهراب عزیز

با تشکر از دوستانی که مشابه

این عکس ها را برای وبلاگ ارسال کردند

از جمله دریا

	1386/1/1
	مصائب دوشیزه اکران شد
	مصائب دوشیزه از امروز 23 بهمن به روی پرده رفت
این فیلم به کارگردانی مسعود اطیابی و تهیه کنندگی سیدغلامرضا موسوی است.که به صورت آزاد و با سرگروهی سینما فرهنگ آغاز به نمایش کرد . فرهنگ - فلسطین - اریکه ایرانیان - کانون - موزه سینما - مرکزی - سپیده ... از جمله سینماهای نمایش دهنده هستند . این فیلم با بازی بهنوش طباطبائی - پوریا پورسرخ - مهدی پاکدل و بهزاد فراهانی حکایت زندگی یک دختر مسیحی است که تقابل تفکرات او و پدرش و همزمانی آن با یک سانحه رانندگی ، زندگی وی را به مسیر تازه ای می کشاند.

 با تشکر از ریما.مطلب از سایت filmiran.com

یه دوست خوب ان پوستر رو برای

من ارسال کردند اما من متاسفانه اسمشون رو فراموش کردم

میشه لطف کنند دوباره یاداوری کنند؟ 

ممنون از سهراب عزیز برای فرستادن این

عکس زیبا

این عکس رو شهرزاد عزیز فرستادن

ممنون از لطفشون

 ممنون از رعنای عزیز که عکس هایی از جشن در اهواز با حضور پوریا پورسرخ

رو برای وبلاگ ارسال کردن

در ضمن زحت این پست رو قبلا مینو جون کشیده بودن....کمال تشکر رو دارم

 که تو سخت ترین شرایط همراه من بود

با سلام

ایام دهه فجر رو به تک تک شما عزیزان تبریک می گم

خیلی دلم برای وبلاگ شما دوستای خوبم تنگ شده بود

اما در عوض با یک انرژی مضاعف اومدم

حسابی کنار هم روزای خوبی رو بگذرونیم

از دوستای خوبی که با ارسال عکس مطلب و...........

به وبلاگ خیلی کمک می کنند کمال تشکر رو دارم

در ضمن مینوی عزیز که در بحرانی ترین شرایط به داد وبلاگ رسیده

به خاطر زحماتی که برای وبلاگ کشیده کمال تشکر رو دارم

در ضمن این وبلاگ زیر نظر اقای پورسرخ نوشته می شه و

۲ ای دی که در قسمت توضیحات وبلاگ گذاشته شده

ای دی های خود اقای پورسرخ هستند

و به ای دی هایی به غیر از این دو اصلا اعتماد نکنید

و قابل ذکر است که اقای پورسرخ شماره شون رو واگذار کردند

در ضمن این وبلاگ حاضر به تبادل لینک با وبلاگ های دیگر می باشد و فقط

پس از پیوند کردن وبلاگ در قسمت نظرات اعلام کنید

تا لینک شما در وبلاگ قرار داده بشود

با تشکر

موضوع بحث(بهاره):

 به نظر شما ساعت شنی چه خصوصیاتی دارد که باعث شده این همه مخاطب جذب کند

و مورد انتقاد مسولین قرار بگیرد؟

 پوستر از نگار عزیز

-----------------------------------

پوستر از الهام عزیز

-----------------------------

اینم یه چند تا عکس از اقای پورسرخ تو برنامه ی زنده رود که من (مینو) با مبایل از روی تلویزیون گرفتم.دیگه  کیفیتش خوب نیست ببخشید . ایشالا دوست های عزیزمون که پیش ایشون رفتن و عکس گرفتن لطف میکنن میدن که بچه ها هم ببینن.

دوستان عزیز اصفهانی پوریا پورسرخ: فردا در برنامه زنده رود حضور دارند.

الان هم هم اکنون در اصفهان می باشند. عزیزانی که دوست دارند ایشان را ببینند میتونن به هتلی که هستند بروند و ایشان را ببینند .

بسم الله الرحمن الرحيم

اول اينکه تشکر ميکنم از تمام دوستاني که با اين وبلاگ صادقانه کار ميکنند. (زحمت ميکشن و عکس و پوستر و....) مي فرستند. همونطور که گفتم: به محض اينکه کامپيوتر مهناز جان درست بشه مياد سريع پيش همتون. اما فعلا در نبودش مجبوريد منو (مينو) تحمل کنيد.

طي صحبتي که با مهناز جان داشتم سلام همگيتون رو رسوندم و گفتم خيلي دلتون براش تنگ شده اونم متقابلا سلام خدمت تک تک تون رسوند. ( اين از خواهش اول همگي تون مبني بر اينکه خواسته بوديد سلام برسونم)

دومين مورد اميدوارم روز هاي زيارت عاشورا تون رو فراموش نکرده اشيد.

 با تشکر فراوان از بهاره السادات عزیز

..............................................

با تشکر فراوان از الهام عزیز

....................................................

با تشکر فراوان از نیلوفر عزیز